Wonen begint bij ons.

Heb je vragen? Neem contact op !


Solar Park Saba: goed voor milieu, nog niet voor portemonnee

THE BOTTOM – 6288 Zonnepanelen voorzien Saba van stroom. Op zonnige dagen produceren ze 2,1 megawatt: veertig procent van de nodige energie. De dieselgenerator gaat dan uit van acht uur ’s ochtends tot half zes ’s avonds. De komende tijd moet de generator een deel van die stroom echter weer verzorgen.

De zonnepanelen die als eerste zijn gelegd worden namelijk tijdelijk afgebroken. Hun fundering moet worden vervangen; die bleek na pull tests niet opgewassen tegen zware orkanen.

Kosten nog niet bekend
Wat de nieuwe fundering gaat kosten is nog niet bekend; de aanbesteding loopt. Het park is tot nu toe volledig gesubsidieerd, onder meer door het ministerie van Economische Zaken en Klimaat en de European Development Fund.

Foto: Harriot Voncken

Verschillende funderingen

Het Solar Park ligt naast het vliegveld, een zandweg scheidt de twee delen. Tijdens fase 1 is elke ‘tafel’ met zonnepanelen direct in de bodem gehamerd, met zes palen van 1 meter diep. In fase 2 boorden ze eerst gaten in de grond: elke tafel heeft twaalf metalen palen, verstevigd met cement, van 2,5 meter diep.

Sabaan Rodrigo Tupal komt vaak langs het park. “Het is goed dat ze de fundering verbeteren. Tijdens een orkaan moeten de zonnepanelen niet rondvliegen.” Hij is wel tevreden met het park: “het is een toeristische attractie, ik heb geen last van storingen gehad en onze rekeningen gaan straks omlaag.”

Wachten op een lagere rekening
Alida Heilbron uit Windwardside merkt nog niets van het beloofde verschil in kosten. “Ik hoop dat het op de lange termijn verandert, maar ik betwijfel het.” Ze vindt de overstap naar zonne-energie goed. “Jaren geleden werd gepraat over windturbines op Mount Scenery. Daar stak de Nature Foundation toen een stokje voor. Het zonnepark is lelijk, maar er hoefde geen regenwoud voor te wijken.”

Dexter Johnson, de directeur van Saba Electric bij het zonnepark. Foto: Harriot Voncken

Mark Zagers van Saba Electric Company (SEC) gaat over de financiën van de zonneweide. Volgens hem kost een prijsdaling tijd. “Omdat er twee orkanen zijn geweest, hielden we de prijs van stroom al laag, daarom was er in het begin geen verschil. Nu is de prijs een beetje gedaald.”

SEC zal de nieuwe fundering voorfinancieren, in afwachting van een rechtszaak met de aannemer. “Er loopt een rechtszaak om te bepalen of de eerste aannemer de kosten voor een nieuwe fundering moet vergoeden”, zegt Dexter Johnson, de directeur van SEC. Omdat zo’n rechtszaak jaren kan duren en het orkaanseizoen straks weer begint, kunnen ze de uitkomst niet eerst afwachten.

Volgens project facilitator Justin Simmons zijn alle panelen eind 2019 weer in bedrijf, als het orkaanseizoen het toelaat. “Het vergt veel voorbereiding. Materieel moet per schip komen en onze haven ligt aan de andere kant van het eiland. Alle containers worden eerst uitgepakt, trucks vervoeren alles naar het park. En als er iets kapot gaat, moet een externe reparateur ingevlogen worden.”

Glinstering in de zon

Het zonnepark ligt pal naast het vliegveld, dus onderzoekt SEC glare reports. Tot nu toe is er slechts één melding geweest van een piloot die hinder had van de weerspiegeling.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/18/solar-park-saba-goed-voor-milieu-nog-niet-voor-portemonnee/

HILVERSUM – Een tot zelfs drie bijbaantjes naast een fulltime studie? Voor veel Caribische studenten in Nederland is dat de realiteit. In tegenstelling tot veel Nederlandse studenten kunnen zij geen geld besparen door thuis te blijven wonen.

De afschaffing van de basisbeurs in 2015, een te hoge studiedruk maar ook het woningtekort en financiën zijn volgens het CBS redenen waardoor studenten vaker thuis blijven wonen. Maar voor Caribische studenten in Nederland is dat geen optie. Velen zijn daardoor gedwongen om naast hun studie te werken.

Deze situatie geldt ook voor Edrieënna Brandao (24) uit Sint-Eustatius. Naast haar HBO-docentenopleiding in Nederland werkt ze zo’n 16 tot 20 uur per week als bijlesdocent en winkelmedewerker.

‘Ik zie veel andere studenten die met stressklachten kampen’ – Student Edrieënna Brandao

“Ik had van tevoren al informatie opgezocht en wist dat ik maar duizend euro studiefinanciering zou krijgen. Als je dan je huur moet betalen en je vaste lasten, hou je eigenlijk al niets meer over”, legt Edrieënna uit.

Stress door haar financiële situatie heeft ze niet, maar in haar omgeving ziet ze wel andere Caribische studenten die met stressklachten kampen. Aankomende studenten van de eilanden adviseert Edrieënna daarom te sparen voordat ze naar Nederland komen. “Zorg dat je eerst zeker weet dat je studie bij je past, en zoek daarna een bijbaan die je leuk vindt, maar spaar zeker al wat geld voordat je hier heen komt.”

Studiekosten in Nederland
  • Huur: 417 euro
  • Boodschappen: 181 euro
  • Studieboeken en -benodigdheden: 58 euro
  • Collegegeld: 172 euro
  • Vervoer (naast de OV-kaart): 63 euro
  • Ontspanning, uitgaan en sport: 146 euro
  • Kleding en schoenen: 47 euro
  • Zorgverzekering: 106 euro
  • Telefoon: 26 euro
Leenstelsel via DUO
  • Aanvullende beurs: tot 378,22
  • Lenen: tot 474,91 euro
  • Collegegeldkrediet: 162,58 euro
Bron: Nibud

Moira Goeman (25) uit Curaçao werkt ook naast haar studie: 25 uur per week. Dat gaat haar goed af omdat ze bijna is afgestudeerd en wat meer ‘vrije tijd’ heeft. Maar niet zo lang geleden was dat heel anders. “Ik liep 40 uur per week stage en had daarnaast nog een bijbaan van gemiddeld 15 uur. Ik vond het moeilijk om aan te geven dat het teveel voor mij werd. Op het eiland was het meer bijverdienen, in Nederland is het ook nodig om rond te komen.”

Moira Goeman – Foto: Privécollectie

Andere studenten wil Moira behoeden voor dit gevoel. Dat doet ze bij het studentennetwerk Association of Dutch Caribbean Students. Als voorzitter geeft ze studenten bijbaan- en studietips: “Geef aan als je iets niet wilt. Het is oké om ook rust nodig te hebben en leuke dingen te willen doen.”

Maar juist om leuke dingen te kunnen doen naast je studie is vaak ook geld nodig. Rynell Offerman (25) uit Curaçao kwam daar al heel snel tijdens zijn studie in Nederland achter. “Na een jaar begon ik met een bijbaan als verkoper in een kledingwinkel. Ik deed het om sociaal actief te zijn, maar ook om alles te kunnen bekostigen.”

Rynell Offerman – Foto: Privécollectie

Maar daar hield het voor Rynell niet op. Naast deze bijbaan werkte hij ook nog als fitness instructeur. “Met duizend euro studiefinanciering die je ontvangt, hou je niet veel over wanneer je al je rekeningen hebt betaald.” Inmiddels is Rynell afgestudeerd en heeft zijn bijbaan als fitness instructeur hem nu een fulltimebaan opgeleverd.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/19/drie-baantjes-naast-je-studie-spaar-wat-geld-voordat-je-naar-nederland-komt/

ORANJESTAD – “Als je kijkt wat er nu gebeurt, dan heb je mensen met hetzelfde potentiële gedrag als wat in de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust is gebeurd. We moeten hier staan voordat het zo erg wordt.”

Met onder meer deze vergelijking roept oppositieleider Mike Eman (AVP) mensen op om te blijven protesteren tegen de huidige coalitie-regering. Vrijdag gaven tussen de twee- en driehonderd mensen daaraan gehoor.

Tekst gaat verder onder de video
[embedded content]

Door Sharina Henriquez

Terwijl de meeste mensen boos zijn over de belastingverhogingen die het leven duur maken, benadrukken de politici van de groene partij AVP vooral politieke vervolgingen en intimidatie.

De coalitieregering zelf legt de schuld van de belastingen bij Eman. Het geld zou nodig zijn om de schuld door de twee Eman-kabinetten van 2009 tot en met 2017 af te lossen. Aruba’s schuld verdubbelde toen naar meer dan 4 miljard florin (ruim 2 miljard euro).

“Nonsens dat ik de schuld heb dat mensen nu zoveel belasting moeten betalen. Want waarom heeft de overheid de onkosten met 100 miljoen laten oplopen. En dan zou je ook niet al die families Croes, Oduber (familieleden van de huidige premier en ministers) in de overheid hebben, meer dan 20 miljoen extra aan personeel. Dus dat is weer een andere leugen”, reageert Eman die ook een manifest met eisen aan de regering overhandigde.

Na afloop concludeert hij al dat het bestuur niet luistert naar ‘de behoeften die de bevolking heeft voor een nieuwe verkiezing’. “We gaan door met protesteren”, aldus Eman.

<!–

–> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/12/oppositie-protesteert-laat-het-nooit-zo-ver-komen-als-toen-met-de-holocaust/

Willemstad – “Venezolaanse vluchtelingen zijn op Curaçao slechter af dan op andere plekken in de regio.” Dat staat in het rapport ‘Hidden and Afraid’ dat is opgesteld door onderzoekers Izza Leghtas en Jessica Theas van Refugees International.

Het team van Refugees International bezocht Curaçao in februari 2019 en concludeert dat het eiland geen enkele vorm van bescherming biedt aan het groeiend aantal Venezolaanse vluchtelingen dat het eiland aandoet. De naar schatting 10.000 tot 13.000 migranten komen hierdoor gedwongen in de illegaliteit terecht.

Niet erkent als vluchteling
De Venezolaanse vluchteling Bel herkent zich in de uitkomst van dit rapport. Bel wil liever niet met haar volledige naam in dit artikel omdat ze nog altijd vreest voor haar veiligheid. Bel’s volledige naam is wel bekend bij de redactie.

Tekst gaat verder onder de video
[embedded content]

Door Kim Hendriksen

Vanwege haar werk als journalist in Venezuela is Bel haar leven daar niet meer zeker en besloot ze naar Curaçao te vluchten voor bescherming. Maar Curaçao erkent Bel niet als vluchteling en inmiddels woont ze al drie jaar illegaal op het eiland.

Opmerkelijk want de United Nations High Commisioner for Refugees (UNHCR) erkent Bel wél als vluchteling en gaf haar zelfs een officieel ‘vluchtelingencertificaat’.

‘Ik kan mijn huis niet uit zonder de angst om aangehouden en uitgezet te worden’ – Venezolaanse vluchteling Bel

Doordat Bel geen vluchtelingenstatus heeft op Curaçao kan ze ook geen aanspraak doen op opvang, medische hulp en de mogelijkheid om legaal te werken. “Het voelt als een gevangenis”, vertelt ze. “Ik kan geen kant op. Ik kan mijn huis niet uit zonder de angst om aangehouden en uitgezet te worden, ik kan niet werken, maar ik kan ook niet weg hier.”

“Het liefst zou ik naar een ander land gaan waar mijn vluchtelingenstatus wel erkent wordt maar zodra ik mij meld bij de immigratiedienst of douane word ik zonder pardon uitgezet.”

‘Landen als Colombia, Ecuador en Peru bieden de vluchtelingen wel bescherming’ – Voorzitter Human Rights Caribbean Foundation

Ieteke ‘Inchi’ Witteveen, voorzitter van de Human Rights Caribbean Foundation (HRCF) zegt hierover: “Het is bekend dat Curaçao zich niet aan de internationale verdragen houdt. In andere landen waar vluchtelingen opgevangen worden in de regio wordt een tijdelijke verblijfstatus uitgegeven.”

Waarom ontvluchten Venezolanen hun land?
  • Door de groeiende politieke onrust en de economische onzekerheid in het land zijn op dit moment naar schatting 3,4 miljoen Venezolanen het land ontvlucht.
  • Volgens hulporganisaties ‘zijn geweld tegen de protesterende bevolking, gebrek aan voedsel en medische zorg en verlies aan inkomsten de belangrijkste redenen voor vertrek’.
  • Venezolanen trekken veelal naar Colombia en Peru en in lagere aantallen ook naar Aruba en Curaçao.

Landen als Colombia, Ecuador en Peru bieden de vluchtelingen wel bescherming, tijdelijke opvang en de mogelijkheid om legaal te werken. “De kwaliteit van zorg verschilt ook in die landen onderling maar de vluchtelingen zijn op Curaçao verreweg het slechts af”, zegt de Caribische mensenrechtenorganisatie HRCF.

‘Migranten worden op Curaçao opjaagt, vastgezet en gedeporteerd zonder hun vluchtelingenstatus te checken’ – Rapport Refugees International

Volgens het rapport van Refugees International ‘schendt Curaçao niet alleen internationale mensenrechten, de overheid hanteert ook een actief uitzettingsbeleid waarbij ze de migranten opjagen, vastzetten en deporteren zonder te checken of de migrant aanspraak kan maken op een vluchtelingenstatus’.

De onderzoekers doen in het rapport een aantal aanbevelingen waarbij ze de overheid oproepen om te stoppen met de deportaties van migranten, het bieden van de mogelijkheid om asiel aan te vragen, vluchtelingen te de mogelijkheid te geven om legaal te werken en ze toegang te geven tot educatie en medische voorzieningen.

Amnesty International rapport

In september 2018 verscheen er ook al een vernietigend onderzoeksrapport van Amnesty International over de vluchtelingenopvang op Curaçao. In dat rapport schrijven onderzoekers over ‘onmenselijke omstandigheden in de detentiecentra voor vluchtelingen’. Lees hier wat Caribisch Netwerk er in 2018 over schreef.

Mannenslaapzaal in de SDKK-gevangenis op Curaçao – Foto: Amnesty International

De Nederlandse regering heeft aangegeven om in de komende maanden te reageren op het verzoek van Curaçao voor technische ondersteuning. Volgens het rapport van Refugees International is Nederland verantwoordelijk dat overal in het Koninkrijk mensenrechten gewaarborgd worden en is Curaçao verantwoordelijk dat er een actief asielbeleid wordt gehandhaafd.

De Curaçaose minister van justitie, Quincy Girigorie heeft nog niet gereageerd op het rapport van Refugees International.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/13/onderzoeksrapport-venezolaanse-vluchtelingen-op-curacao-slechter-af-dan-in-de-regio/

ORANJESTAD/KRALENDIJK – “Ik ben heel blij dat dit bestuurscollege heeft gezegd: dat bestuursakkoord (met Nederland) is voor ons het uitgangspunt. Het was ook nooit het einde, maar een begin. Ik kijk uit naar de samenwerking.”

Dat zegt staatssecretaris Raymond Knops op Aruba die samen met minister Kajsa Ollongren van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties de ABC-eilanden deze week bezoekt.

Tekst gaat verder onder de video
[embedded content]

Door: Sharina Henriquez

Het nieuwe bestuurscollege van Bonaire – foto: MPB

Deze maandag zijn de nieuwe gedeputeerden Elvis Tjin-Asjoe en Nina den Heyer van de winnende verkiezingspartij MPB alsook James Kroon van UPB beëdigd. De blauwgroene coalitie heeft een meerderheid met zes van de negen zetels in de eilandsraad.

Beide partijen gaven al aan dat zij de samenwerking met de Nederlandse regering willen uitbreiden. Tjin-Asjoe zei op de verkiezingsdag nog dat een coalitie ‘statistisch gezien binnen vier jaar zal vallen’. De partij wilde dan ook vijf zetels binnenhalen. Maar toen dat niet lukte – de MPB won wel maar met vier zetels- duurde het toch niet lang, iets meer dan 2 weken, om een coalitie met UPB te vormen.

Deze coalitie lag voor de hand, onder andere omdat de UPB ook met Nederland meer bestuursakkoorden wil sluiten. De groene partij ziet als prioriteit een akkoord over armoedebestrijding. MPB wil akkoorden voor de uitbouw van de haven, wegdek, behoud van cultuur/eigen identiteit en vastleggen van het bestaansminimum.

Maar beide partijen willen nu vooral een ‘stabiel’ bestuur met goede bestuurders voor Bonaire. Het bestuur viel sinds de vorige verkiezingen in 2015 namelijk vier keer.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/08/knops-blij-dat-nieuw-bestuur-bonaire-meer-met-nederland-wil-samenwerken/

WILLEMSTAD – Het Rode Kruis Nederland verwacht dat binnen nu en twee weken de eerste hulpgoederen naar Venezuela gebracht mogen worden. Maar er zijn op Curaçao nog geen voorbereidingen hiervoor getroffen.

Dat zegt directeur van het Rode Kruis Curaçao, Henk Stomp. “Wij hebben nog geen officieel verzoek ontvangen om een actie op te zetten. Wij zijn onderdeel van Rode Kruis Nederland, zij wachten ook op informatie van hogerop.”

‘Meer wegen naar Venezuela’
“We zijn aan het wachten tot de toestemming er is en de hulpverlening opgeschaald wordt. Het is de vraag of de hulp überhaupt via Curaçao gaat”, reageert Belinda van der Gaag, persvoorlichter van het Rode Kruis Nederland. “Curaçao wil graag betrokken zijn maar er zit een heel politiek verhaal aan vast waar wij ons niet in willen mengen”, aldus van der Gaag.


Belinda van der Gaag van het Rode Kruis zegt dat de hulpgoederen ook via Colombia gebracht kunnen worden

Begin april kwam er een schip met hulpgoederen uit Miami aan. Foto: Kim Hendriksen

Het is inmiddels alweer acht weken geleden dat Venex Curaçao, een organisatie die opkomt voor de belangen van Venezolanen op Curaçao, een actie is begonnen om hulpgoederen te verzamelen voor de noodlijdende bevolking van Venezuela. Vorige week kwamen eerste Amerikaanse hulpgoederen aan op Curaçao. In februari heeft een schip uit Puerto Rico hulpgoederen achtergelaten op het eiland.

Deze spullen staan momenteel nog opgeslagen, want de zittende president van Venezuela, Nicolás Maduro heeft nog geen toestemming gegeven om de hulpgoederen het land binnen te brengen.

Curaçao is één van de logistieke humanitaire hubs voor hulp van de Verenigde Staten en andere landen aan Venezuela. De regering van Curaçao heeft hier duidelijke voorwaarden aan gesteld. Zo wil Curaçao het eiland niet inzetten voor politieke doeleinden. De hulpgoederen worden ook niet verspreid totdat daar officieel toestemming voor is uit Venezuela.

Ook Lesley Fer, directeur Risicobeheersing en Rampenbeleid wacht nog af: “Als een land een actie met hulpgoederen naar Venezuela wil organiseren via Curaçao, dan zullen wij het land of organisatie voorzien van de benodigde informatie over Curaçao. We hebben een mail opgesteld, waarin we de diensten, mensen en organisaties die nodig zijn voor de import en export van goederen van en naar Curaçao op een rijtje hebben gezet. Wij gaan niet actief achter NGO’s en landen aan om een actie op te zetten. Dat is niet onze verantwoordelijkheid.”

Hulpgoederen voor migranten op Curaçao
Een deel van de hulpgoederen is bestemd voor Venezolaanse migranten op Curaçao zelf, zo meldt het Amerikaanse consulaat op het eiland. Hoe op Curaçao verblijvende Venezolanen hier aanspraak op kunnen maken, welke organisaties er betrokken zijn bij de registratie van de Venezolaanse migranten en verspreiding van de hulpgoederen is bij geen van de betrokken instanties bekend.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/09/nog-steeds-veel-onduidelijkheid-over-hulpgoederen-venezuela/

HILVERSUM – Een andere taal, cultuur, klimaat en andere mensen. Voor Caribische studenten is studeren in Nederland, veel verder van huis dan de gemiddelde Nederlandse student, extra zwaar. Vooral wennen aan de Nederlandse cultuur blijkt moeilijker dan verwacht.

Kimberly Bokma (19) uit Curaçao studeert sinds augustus 2018 Finance, Tax & Advice aan de Hogeschool van Amsterdam. Het afgelopen jaar heeft ze moeten wennen aan Nederland. “Ik dacht dat ik geen moeite ging hebben met het cultuurverschil maar dat heb ik toch wel degelijk. Veel mensen lijken hier eigenwijs en vertonen egoïstisch gedrag. Mensen groeten ’s morgens niet, dat is bij ons op Curaçao wel heel normaal. Dat heeft met respect te maken.”

Kimberly Bokma – Foto: privécollectie

Kimberly geeft toe soms nog wel moeite te hebben om in Nederland te zijn, maar haar doel is duidelijk. “Ik weet waarom ik hier ben gekomen, dat is voor mijn studie.” Van de vele dingen die ze heeft moeten regelen in Nederland heeft haar beste vriendin (ook een Curaçaose student in Nederland) gezorgd.

“Ik ben haar heel erg dankbaar. Ik zou niet weten wat ik zonder haar had moeten doen hier in Nederland.” Nederland is niet het eindstation voor Kimberly: “Uiteindelijk wil ik terug naar Curaçao, om het bedrijf van mijn moeder over te nemen.”

[embedded content]

Zo dachten Kimberly Bokma en andere Caribische studenten een half jaar geleden over integreren in Nederland – Beeld: Natasja Gibbs

Ook Eusebius Cratsz (20) is samen met zijn tweeling broer Eugenius, zes maanden geleden naar Nederland gekomen vanuit Curaçao. Eusebius studeert aan het ROC Amsterdam Westpoort en volgt een opleiding tot Monteur Electro Techniek. Omdat Nederlands niet zijn eerste taal is, is het wel anders om alles in het Nederlands te moeten doen. “Ik volg extra lessen Nederlands, het gaat steeds beter”, zegt hij. Maar een interview in het Nederlands geven durft hij nog niet.

Eusebius en Eugenius Cratsz – Foto: Privécollectie

En dan zijn er nog Nederlandse gewoonten waar Eusebius ‘nog niet helemaal aan gewend kan raken’. “Op Curaçao houden we ervan meer vlees en zware dingen te eten en in Nederland eten ze meer melk en lichte dingen”, vertelt hij.

Het meeste sociale contact onderhoudt Eusebius vooral met zijn tweelingbroer en familie en vrienden ‘thuis op Curaçao’. “Ik bel elke dag met mijn familie en vrienden, ik mis ze wel.” Eusebius ziet zijn toekomst na zijn studie wel in Nederland. “Het liefst zou ik uiteindelijk professioneel voetballer worden.”

Meer verhalen
Lees volgende week op Caribisch Netwerk de verhalen van Celine Vinck, Kaylene Thompson en Ef Taylor Jansen.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/04/caribische-studenten-na-half-jaar-in-nederland-echt-een-klik-met-nederlanders-is-er-nog-niet/

DEN HAAG/ORANJESTAD – De massale uittocht van Venezolanen dreigt de Arubaanse samenleving en ook die van Curaçao en Sint-Maarten te ontwrichten. Toch neemt de Nederlandse regering de zorgen vanuit de eilanden niet serieus genoeg.

Dat zeggen Arubaanse parlementariërs onder wie parlementsvoorzitter Ady Thijsen (MEP) die onlangs naar Nederland en de Europese Unie gingen om te lobbyen voor financiële steun voor de opvang van gevluchte Venezolanen.


Ady Thijsen in gesprek met Sharina Henriquez

‘Heel vreemd’, noemt Thijsen het dat Nederland wel Colombia 4 miljoen euro schonk voor de opvang van vluchtelingen. Terwijl Aruba het tot nu toe alleen met technische bijstand moet doen, ondanks meerdere hulpverzoeken. “Wij zijn allemaal koninkrijksburgers”, zegt de parlementsvoorzitter die de Venezolaanse crisis dan ook een ‘koninkrijksaangelegenheid’ noemt.

Afgelopen januari tijdens een bezoek van premier Mark Rutte  en staatssecretaris Raymond Knops aan Aruba blijkt duidelijk dat de Nederlandse regering de vluchtelingenproblematiek nog als een ‘landbelang’ ziet. Ofwel de eilanden moeten het vooral zelf zien op te lossen.

Premier Rutte en staatssecretaris Knops over hulp
‘Nederland heeft economische belangen in Venezuela maar dat mag niet ten koste van ons gaan’-parlementsvoorzitter Ady Thijsen

Net als de VS, Rusland, China en andere grote Europese landen, heeft ook Nederland veel economische belangen in Venezuela. “Het is normaal dat Nederland deze probeert te beschermen”, zegt Thijsen, “maar het moet niet ten koste van ons gaan.”

Ady Thijsen over de belangen van Nederland in Venezuela

Opvang kost 30 miljoen per jaar
Aruba heeft in tegenstelling tot Curaçao en Sint-Maarten het Vluchtelingenverdrag ondertekend en moet daarom geld reserveren voor de opvang van vluchtelingen. Maar Thijsen zegt dat Aruba vanwege de nauwe banden met Venezuela nooit op zo’n situatie was bedacht en daarvoor heeft gespaard. Bovendien kan het eiland de kosten niet alleen dragen.

“De opvang van alleen al vijfhonderd Venezolanen die asiel krijgen, kost per jaar 30 miljoen Arubaanse guldens”, legt Thijsen uit.

“Om eerlijk te zijn: we willen heel graag helpen, maar we kunnen het niet aan. De inzet van onze politie, het ziekenhuis en de scholen bereiken nu de grenzen”, zegt ook parlementslid Ricardo Croes (RED).

Ady Thijsen over de gevolgen voor de Arubaanse samenleving

Druk op beide regeringen
Het Arubaanse parlement wil dat zowel de Nederlandse als Arubaanse regering meer vaart maken met het Venezolaanse vluchtelingenplan en financiering ervan, zegt Thijsen. “Want er is dus ook Europees geld beschikbaar, maar dan moet de Arubaanse regering wel snel een concreet plan indienen, anders krijg je niets.”

De parlementariërs hebben tijdens hun bezoek opnieuw aan de minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok financiële steun gevraagd. Maar die wilde wederom niets toezeggen, zeggen ze. Toch zijn de Arubaanse politici positief over dat gesprek.

Het is ‘een financiële kwestie’, zegt parlementslid Rocco Tjon (MEP). “Als de situatie echt escaleert, kunnen we op hulp rekenen. Net als Sint-Maarten met de catastrofe door orkaan Irma. Nederland wil het alleen niet uitspreken, omdat je dan een trekpleister kunt worden.”

Thijsen beaamt dat maar hij vindt wel dat ‘de tijd er nu al is voor financiële steun van Nederland’ zodat Aruba en de andere eilanden zich goed kunnen voorbereiden op een Venezolaanse vluchtelingenexodus.

Ady Thijsen over geld van Europa en Nederland
Europees geld

De Arubaanse en Curaçaose regeringen moeten een verzoek indienen bij de Europese Commissie als zij geld willen krijgen voor de opvang van Venezolaanse vluchtelingen. Voor de Eurolat-regio is 16 miljoen euro beschikbaar voor de komende twee jaar.

Maar dat bedrag moet ook gedeeld worden met landen als Brazilië die ook een hulpverzoek heeft ingediend. Het Arubaanse parlement hoopt met de andere Eurolat-landen (waaronder Peru, Colombia, Ecuador) en Nederland ook afspraken te maken over de doorvoer van naar Aruba gevluchte Venezolanen. “We kunnen ze niet onbeperkt opvangen, dat kunnen we onze samenleving niet aandoen”, aldus voorzitter Ady Thijsen.

Volgens het Rode Kruis zijn er op dit moment zo’n 16 duizend Venezolanen op Aruba. Voor de crisis was dat aantal rond de 4 duizend.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/04/arubaanse-parlementsleden-nederland-neemt-ons-niet-serieus-in-venezuela-crisis/

WILLEMSTAD – Reisorganisatie Corendon bouwt een groot resort naast het zogeheten Rifgebied in Otrobanda, Willemstad. Daarom moet de Curaçaose overheid op korte termijn beginnen met de opschoning van het gebied, waar veel mangroves groeien.

Volgens Wimbert Hato, parlementariër voor de coalitiepartij MAN, heeft het opschonen van het gebied geen zin als de oorzaak van het probleem niet wordt aangepakt. “Om overstort in het mangrovegebied tegen te gaan moet het gemaal vernieuwd worden. De buizen die naar [waterzuiveringsinstallatie red.] Klein Hofje lopen moeten gerepareerd worden. Hier is sinds 2018 al een budget voor vrijgemaakt. Echter is er tot op de dag van vandaag nog niks gebeurd.”

Stroomversnelling
Met de komst van de tweede Mega Pier, zijn de ontwikkelingen in gang gezet in het Rifgebied. Volgens Caroline Härtel, algemeen manager van het nieuwe resort van reisorganisatie Corendon, zijn alle plannen in een stroomversnelling gekomen sinds de komst van Corendon en de bouw van nieuwe ziekenhuis aan de overkant. Maar het opschonen van het gebied is en blijft de verantwoordelijkheid van de lokale regering, benadrukt Härtel.


Caroline Härtel in gesprek met Kim Hendriksen

Hato heeft vragen gesteld in het parlement. “De regering had beloofd dat er begin dit jaar een nieuw gemaal geplaats zou worden en dat er een aanbesteding zou komen voor het repareren van de nieuwe buizen.” Op de vraag: “waarom duurt het allemaal zo lang?” heeft Hato nog geen reactie gekregen. De parlementariër voorziet dat de overheid pas op het laatste moment zal beginnen “en dat zal een groot probleem opleveren in Otrobanda.”

De tijd dringt
Toch heeft Härtel er alle vertrouwen in. Corendon maakt deel uit van de stuurgroep die in het leven is geroepen om de voortgang het project te garanderen.

Caroline Härtel in gesprek met Kim Hendriksen over de stuurgroepen

Maar Hato heeft er minder vertrouwen in. “Eind van het jaar zal Corendon haar deuren openen, ook het nieuwe ziekenhuis zal eind dit jaar opengaan. Daarnaast start in juni van dit jaar ook de bouw van het nieuwe hotel Court Yard Marriot. Al deze grote projecten moeten worden aangesloten op hetzelfde rioleringssysteem. Het systeem dat op dit moment dus defect is en rechtsreeks de mangrove inloopt”, aldus Hato.

HNO alleen verantwoordelijk voor eigen terrein
Volgens Raiza Kibbelaar, woordvoerder van het ziekenhuis, wordt de riolering van het nieuwe ziekenhuis Hospital Nobo Otrobanda (HNO) aangesloten op het huidige systeem. “Het HNO is alleen verantwoordelijk voor de riolering op het terrein, niet voor de riolering waar we op worden aangesloten”, aldus Kibbelaar.

“We zitten inmiddels al bijna in april, de regering moet nu gaan beginnen, anders kan de opschoning van het water nooit op tijd klaar zijn voor de opening van het hotel van Corendon”, aldus Hato. “En dat wordt een groot probleem, want geen enkele hotelgast zit te wachten op de stank- en muggenoverlast dat nu uit het mangrovepark komt.”

Caroline Härtel in gesprek met Kim Hendriksen over de afspraken tussen VVRP en Corendon
30 jaar onduidelijkheid

Er is al 30 jaar gesteggel over het Rif-gebied, lees hier meer over alle plannen die de afgelopen jaren zijn gemaakt maar niet uitgevoerd.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/03/30/opschonen-rifgebied-curacao-heeft-geen-zin-als-riolering-niet-wordt-aangepakt/

WILLEMSTAD – 2019 is een onzeker jaar voor Curaçao en de olieraffinaderij Isla. Al sinds begin vorige eeuw is het raffineren van olie van het buurland Venezuela een belangrijke spil in de economie van het eiland. Er bestaat een grote kans dat het tijdperk van olieraffinage op Curaçao ten einde komt. Hoe heeft het zover kunnen komen en wat betekent het voor het eiland?

1912: Olie in Venezolaanse wateren

In 1912 werd de Koninklijke Shell gevraagd te helpen in de exploratie van Venezolaanse olievelden. Op 12 januari 1914 werd een begin gemaakt met de boringen en de tweede put die ze sloegen leverde al een productie van 5.000 vaten per dag op. Shell-directeur Henri Deterding besloot daarop om een raffinaderij te bouwen en zijn oog viel op Curaçao, door de makkelijke bereikbare haven en het eiland behoorde natuurlijk tot Nederland. [Bron: Nationaal archief Curaçao]

Shell raffinaderij in aanbouw in 1918. Foto: Nationaal Archief Curaçao

1915: Bouw raffinaderij vertraagd door Eerste Wereldoorlog

Op 15 mei 1915 werd het besluit genomen een raffinaderij op Curaçao te bouwen. De uiteindelijke bouw van de raffinaderij begon in 1918. Door de eerste wereldoorlog was het moeilijk om aan voldoende staal en scheepslading te komen. Toch werd datzelfde jaar de raffinaderij geopend door de Shell. De Nederlandse Shell heeft de jaren daarop een grote impact op de economie: het bedrijf haalt een hoop buitenlandse werknemers naar het eiland en zorgt voor eigen (Nederlandse) leerkrachten, ambtenaren en zakenmensen. Zij worden allemaal onder gebracht in villa’s in de wijken Julianadorp en Emmastad. [Bron: Nationaal archief Curaçao]

Om 10.30 uur op 16 Februari 1942 werd de Rafaela geraakt door een torpedo van een Duitse U-67 onderzeeboot, anderhalve kilometer voor de kust bij de Anna Baai |Foto: uboat.net

Raffinaderij belangrijke schakel tijdens Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorlog is de raffinaderij een belangrijke speler in het leveren van brandstof voor de geallieerden. Duitse duikboten lagen voor de haven van Willemstad op de loer en eilandbewoners moesten drie jaar lang ‘s avonds het licht doven. Op 16 februari 1942, werd vanuit Duitse onderzeeboten op Curaçao de stoomtanker Rafaëla getorpedeerd.

Milieuschade voor het eerst opgemerkt

Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig komen de eerste onderzoeken naar de gevolgen voor het milieu en de gezondheid die de – inmiddels wat verouderde – raffinaderij kan veroorzaken. Een issue die de komende jaren alleen maar groter zal worden.

In 1984 en 1985 domineert een mogelijke sluiting van de Isla het nieuws, net zoals in 2019. Bron: De Koninklijke Bibliotheek (KB)

1984/85: Shell wil van hun raffinaderij op Curaçao af

In 1985 is het eiland -net als in 2019 – in rep en roer. De kranten staan er bol van: de Shell wil de raffinaderij sluiten, hun rotzooi opruimen en vertrekken. Wat nu? Op dat moment is de Shell raffinaderij goed voor 25 procent van bnp van het eiland en werken er zo’n tweeduizend werknemers. De eilandsraad durft een sluiting niet aan en start met onderhandelingen met Venezuela, maar dat werpt niet gelijk vruchten af. Daarom besluit de Shell directie de regering van Curaçao de meerderheid van het dan verlieslijdende bedrijf te geven, zo schrijft de krant Amigoe op 3 november 1984. Een jaar later verkoopt de Shell de raffinaderij voor een symbolische Antilliaanse gulden met een nadrukkelijke voorwaarde: ze willen gevrijwaard zijn van alle schade en -kostenclaims in de toekomst, en dan vooral op het gebied van milieu.

PdVSA leaset de raffinaderij

De onderhandelingen met Venezuela gaan toch door en de eilandsraad leaset de raffinaderij aan de Venezolaanse staatsoliemaatschappij Petróleos de Venezuela SA, PdVSA. In 2000 tekent PdVSA bij voor negentien jaar.

Eerste ‘totale black-out’ raffinaderij

Uitval van de raffinaderij is de eerste tien jaar van deze eeuw geen uitzondering meer. Maar dat was niet altijd zo. Pas na 75 jaar na de opening viel de raffinaderij voor de eerste keer stil, zo meldt de Amigoe van 21 juni 1990. De elektro turbines kapte er opeens mee. “Zelfs gedurende de Tweede Wereldoorlog werden de activiteiten op een laag pitje gezet, maar nooit helemaal gestaakt”, schrijft de krant. Verwacht werd dat het opstarten miljoenen gaat kosten.

Het Nederlandse onderzoeksprogramma Zembla zond in 2013 de uitzending over de vervuiling door de Isla-raffinaderij op Curaçao uit.

Milieuschade wordt steeds zichtbaarder

De Stichting Schoon Milieu Op Curaçao (SMOC) duikt in 2001 op. De stichting doet metingen en begint in 2005 met rechtszaken tegen de overheid. Na jaren in en uit de rechtszaal, wint SMOC in 2011 waardoor de overheid de Isla moest dwingen om de uitstoot van schadelijke gassen aan banden te leggen. “Dat is ook altijd onze enige eis geweest: handhaving van de milieuvergunning”, aldus SMOC-oprichter Peter van Leeuwen. In 2012 werd dit vonnis weer ingetrokken. Een volgende zaak, nadat de raffinaderij in 2013 de normen flink heeft overschreden, zal de Isla in eerste instantie 75 miljoen gaan kosten. SMOC blijft ook de zaak onder de aandacht brengen van Nederland, bij ministers van Koninkrijksrelaties De Graaf (2005), Pechtold (2006), Bijleveld (2007), Donner (2010) en Spies (2011). Minister Plasterk dringt in 2013, na een uitzending Zembla over de vervuiling, er bij Curaçao op aan om scherpere milieu-eisen te stellen maar benadrukt ook dat het een landsaangelegenheid blijft en geen Koninkrijksaangelegenheid is.

Voor bewoners hoeft de raffinaderij niet te sluiten, hij moet schoner produceren | Foto: Dick Drayer

Studie naar de vervuiling door ‘affakkelen’

Een studie door het MOTE Marine laboratorium wijst uit dat tijdens het affakkelen (onvolledige verbranding van olie- en gasproducten) door de Isla, er hoge waardes van Polycyclische Aromatische Koolwaterstoffen in, zogenaamde PAK’s vrijkomen. Soms twee tot driemaal de toegestane waarden van de Wereldgezondheidsorganisatie. Verschillende lokale milieuorganisaties trekken aan de bel. De onderzoekers van MOTE wijzen ook naar drie eerder studies in 1999, 2003 en 2009 die vaststellen dat een verhoogd aantal patiënten in de wijken rondom de Isla kampt met klachten als hoofdpijn en misselijkheid. Ook komen chronische longziekten, astma en kanker voor. In 2016 is het affakkelen zo erg, dat verschillende middelbare scholen meerde keren genoodzaakt zijn om de leerlingen naar huis te sturen.

GreenTown: Plan B?

In 2011 wordt stichting GreenTown opgericht. De bedenkers willen dat de raffinaderij plaatsmaakt voor een compleet nieuwe en duurzame stad. Maar net als voorgaande regeringen, ziet ook premier Eugene Rhuggenaath dat nog niet zitten: hij wil de raffinaderij vooralsnog proberen te moderniseren en steunt de plannen van GreenTown ‘misschien voor de lange termijn’.

2016: Haastig op zoek naar een investeerder of huurder

Terwijl er steeds meer aandacht komt voor de jarenlange vervuiling van de inmiddels erg verouderde raffinaderij, wordt het duidelijk dat PdVSA het leasecontract niet kan en wil verlengen door schulden en de onrust in Venezuela. In 2016 verraste de toenmalige premier van Curaçao, Ben Whiteman, iedereen met een Memorandum of Understanding (MoU) met het Chinese Guandong Zenrong (GZE) voor de overname van de raffinaderij in 2019. Maar opvolgend premier van Curaçao Eugene Rhuggenaath vernietigde deze contracten eind 2017, want GZE bleek niet de fondsen te beschikken. De onderhandelingen die Rhuggenaath vervolgens heeft met het Amerikaanse bedrijf Motiva Enterprises, lopen in 2018 ook stuk.

Onrust onder werknemers groeit

“Het kan zijn dat je eind 2019 bereikt en je hebt nog steeds geen partner, ook niet in PdVSA”, concludeert premier Rhuggenaath. Daarnaast geeft de Venezolaanse vakbondsman Heberto Ferrer aan dat een mogelijke nieuwe uitbater van de raffinaderij niet kan rekenen op ruwe olie uit Venezuela. De onvrede en bezorgdheid groeit bij de medewerkers van de raffinaderij en dat laten zij merken: er zijn stakingen en de stakers leggen wegen lam en steken autobanden in de brand. Rhuggenaath gaat met de stakers in gesprek, maar loopt vroegtijdig weg de bijeenkomst, tot grote woede van de medewerkers:

[embedded content]

Door Kim Hendriksen

Foto: Jose Manuel Dias

Vrees voor leven na de raffinaderij

Met nog maar negen maanden om een uitbater of investeerder te vinden voor de raffinaderij, wordt het scenario van een Curaçao zonder raffinaderij steeds realistischer. De overheid zet nog steeds alles op alles op de raffinaderij te redden. Een plan B lijkt er niet te zijn. Ondertussen kan PdVSA de salarissen van medewerkers garanderen tot juni. Volgens de minister van Financiën zijn er zo’n 4000 mensen afhankelijk van de Isla voor hun inkomsten. Ook het Curaçaose Havenbedrijf CPA en het Curaçaose Sleepbedrijf KTK en het fabrieksonderdeel Curaçao Refinery Utilities (CRU) zullen hard getroffen worden door een sluiting. “Gezien onze economische situatie, de jarenlange economische stagnatie en sociale achteruitgang, krijgen we na een sluiting een sociale situatie die ik liever wil vermijden”, zegt premier Rhuggenaath.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/04/01/einde-tijdperk-raffinaderij-isla-op-curacao-nabij/