Wonen begint bij ons.

Heb je vragen? Neem contact op !


Meer glas, minder plastic in zee na Fuikdag

WILLEMSTAD – Tijdens de ‘After Fuik Clean-up’ is zaterdag naar schatting ongeveer duizend kilo afval uit het water gehaald. Dat is vergelijkbaar met het resultaat van de schoonmaakactie van vorig jaar, alleen is er dit jaar in verhouding meer glas opgedoken en minder plastic.

Fuikdag is een groot jaarlijks feest op het water in de Fuikbaai op Curaçao. Het feest valt niet onder één officiële organisatie en is daarom moeilijk te reguleren. De kustwacht is verantwoordelijk voor veiligheid op het water, maar niemand is verantwoordelijk voor afval dat wordt achtergelaten in zee. Het opruimen wordt gedaan door vrijwilligers.

Meer glas
Volgens de coördinator van de clean-up, Hans Pleij, hebben de 79 duikers vooral veel flessen, blikjes, luchtbedjes en strandballen uit de Fuikbaai gehaald. Dat er meer glas is gevonden en minder plastic, ziet hij als een overwegend positieve ontwikkeling. “Voorop staat dat er nog steeds te veel afval achterblijft, maar glas kan in de natuur niet zo veel schade toebrengen als plastic”, legt Pleij uit.

Daarbij maakt hij meteen de kanttekening dat er van één grote organisatie – die hij niet met naam wil noemen maar waarvan bekend is dat het om Cabana Beach gaat – een heleboel plastic strandballen zijn gevonden. “Grotendeels zijn deze in de mangroves terechtgekomen, maar er lagen er ook een hoop op de bodem. Die hebben onze duikers voor de gelegenheid maar als vuilniszak gebruikt.”

Pleij organiseert al acht jaar de clean-ups onder water. Hij wil graag met de organisatie in gesprek om hen bewust te maken van de gevolgen die zo’n ogenschijnlijk leuke marketingactie kan hebben voor de natuur.

Verbod op ‘single use’ plastic
Alle bezoekers van Fuikdag moeten volgend jaar beter letten op het gebruik van plastic. Parlementariër Giselle McWilliam werkt namelijk aan een wetswijziging om het gebruik van ‘single use’ plastic op Curaçao te verbieden. Momenteel legt zij de laatste hand aan het wetsontwerp dat zij in maart wil voorleggen aan het parlement. De wet zou nog voor het einde van 2019 van kracht moeten gaan.


Mc William over wat zij van de hoeveelheid afval en hoe haar wet er vanaf volgend jaar voor moet zorgen dat er geen wegwerpplastic meer in de zee belandt

Veel grote charters en partyboats, zoals Nachtwerk, BlueFinn en Miss Ann, maakten dit jaar al geen gebruik meer van wegwerpbekers, maar van harde cups die feestvierders konden hergebruiken. De eigenaar van HFTG, Alain Voigt, wil zijn passagiers daar volgend jaar ook in gaan faciliteren. Dit jaar had hij ze nog verzocht om zelf een herbruikbare beker mee te nemen.

Maatregelen
Ook bij BlueFinn Charters waren de passagiers op het hart gedrukt om zo min mogelijk afval achter te laten. “Aangezien we zelf geen afval produceren is dat alles dat wij kunnen doen”, aldus office captain Stijn Stroeve. BlueFinn heeft voor volgend jaar geen grote veranderingen in petto. “Wel denken we erover om onze gasten netjes mee te geven, waarin ze tijdens het feest afval kunnen verzamelen.”

Voigt zinspeelt daarnaast op een borg-systeem om ervoor te zorgen dat alle passagiers hun opblaasartikelen weer meenemen. “Want er bleven dit jaar weer honderden ‘floaties’ achter in de baai.”

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/01/13/meer-glas-minder-plastic-in-zee-na-fuikdag/

PHILIPBURG – Het Sint Maarten Medical Center in Philipsburg heeft jarenlang operatiemateriaal en ander ziekenhuisafval laten afvoeren voor verbranding op de nabijgelegen vuilstortplaats. Dat gebeurde op de top van de 44 meter hoge ‘dump’. Spuiten, pillen en flesjes uit een laboratorium liggen daar voor het oprapen.

Tekst gaat verder onder de video
[embedded content]

Door Tim van Dijk

Het ziekenhuis bevestigt in een schriftelijke verklaring de gewoonte om medisch afval naar de dump te laten afvoeren. Op de stortplaats is er geen verbrandingsinstallatie bestemd voor het verbranden van medisch afval.

De oude, verroeste ISO tank waar medisch afval in verbrand wordt. Foto: Tim van Dijk

Boven op de afvalberg staat een oude, verroeste ISO tank. Aan de zijkanten zijn stukken uitgezaagd voor ontluchting. Binnenin de tank ligt een grote hoop as. Er omheen is de grond bezaaid met bruine laboratoriumflesjes, ampullen flesjes, spuiten en strips met pillen.

Alternatieven zoeken
Directeur van het Sint Maarten Medical Center (SMMC) dr. Felix Holiday was niet bereikbaar voor commentaar. In de schriftelijke verklaring van de voorlichter van het ziekenhuis staat dat de autoriteiten kortgeleden abrupt het verbranden van medisch afval op de dump een halt hebben toegeroepen. ‘Derhalve moest het SMMC op zoek naar alternatieven en een daarvan is het gebruik van de verbrandingsoven van het crematorium van het uitvaartcentrum in Sucker Garden.’

Verklaring van het ziekenhuis.

Directeur Franklin Meyers van het Royal Funeral Home & Crematorium in Sucker Garden bevestigt ‘sinds twee weken’ een overeenkomst te hebben met SMMC voor het verbranden van medisch afval. Om de dag worden in Sucker Garden zestig tot tachtig zakken gebracht met organen, geamputeerde ledematen, foetussen, materiaal uit de operatiekamer en ander medisch afval, zo bevestigen de directeur en twee medewerkers.

‘Om de dag worden meer dan 60 zakken met medisch afval gebracht naar het crematorium als tijdelijke oplossing’

Volgens de verklaring van het ziekenhuis is de regeling met Royal Funeral Home & Crematorium ‘van tijdelijke aard’. ‘Gesprekken met de overheid zijn gaande om tot een definitieve oplossing te komen,’ schrijft het ziekenhuis. “Hierbij wordt beraadslaagd over samenwerking met het ziekenhuis aan de Franse kant van het eiland en de Franse autoriteiten ten behoeve van gezamenlijke afvalverwerking.”

Medisch afval naast de de ISO tank op de vuilstortplaats. Foto: Tim van Dijk

Medisch afval steriliseren voordat het naar de dump gaat
Het laboratorium in het SMMC behoort tot het tegenover het ziekenhuis gevestigde Sint Maarten Laboratory Services (SLS). Directeur Nasser Ajubi verklaart dat hij het medisch afval grondig laat desinfecteren alvorens het wordt afgevoerd naar de vuilstortplaats. SLS heeft geïnvesteerd in een autoclaaf, een drukketel waarin door middel van stoom onder druk instrumenten, glas, plastic, watjes en vloeistoffen gesteriliseerd kunnen worden.

SLS beschikt over drie van deze drukketels, een grote tegenover het ziekenhuis en twee kleinere als back-up. Deze dienen voor sterilisatie van het afval van zowel het prikstation tegenover het ziekenhuis, het laboratorium in het ziekenhuis als het laboratorium van SLS in Simpson Bay.

Voornemen tot recycling
Directeur Ajubi verklaart dat bakken met gesteriliseerde naalden hermetisch worden afgesloten alvorens deze naar de dump gaan. SLS wil investeren in een ‘grinder’ om het medisch afval te verwerken tot recycleerbaar materiaal, zo legt Ajubi uit.

Dit artikel is zondagavond 13 januari 21.03 uur aangepast omdat niet gespecificeerd kon worden welke menselijke restanten precies zijn afgevoerd naar de vuilstortplaats.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/01/13/lichaamsdelen-uit-operatiekamer-op-vuilstortplaats-sint-maarten-verbrand/

ORANJESTAD – Terugkeren na je studie in Nederland blijkt voor veel Arubanen helemaal niet zo vanzelfsprekend. Banen voor deze hogeropgeleide jongeren liggen op het eiland namelijk niet voor het oprapen.

Dat blijkt ook uit de verhalen van drie Arubaanse studenten van de Technische Universiteit (TU) Delft op een voorlichtingsavond afgelopen vrijdag. Daar konden aankomende studenten op het eiland horen hoe het is om aan die universiteit te studeren.


Door Bobby Spier

De TU-studenten gaan niet in op de commotie die ontstond toen onlangs bekend werd dat Leeuwarden kansloze Antillianen wil weren. En dat volgens de Leeuwarder Courant de gemeente ook geld heeft gereserveerd om Antillianen te helpen remigreren.

Op Aruba zijn er niet zoveel kansen – Lynrick Wix

De studenten zeggen dat ze ‘neutraal’ in deze discussie willen blijven omdat zij tijdens de voorlichtingsavond de Delftse Antilliaanse studentenvereniging (ABC-compas) en de TU-Delft vertegenwoordigen.

Maar ze erkennen wel dat terugkeren geen vanzelfsprekendheid is. “Sowieso ben ik ooit van plan terug naar Aruba te komen, maar je moet goed weten wat je mogelijkheden zijn”, zegt derdejaarsstudent Lynrick Wix.

“Op Aruba zijn er niet zoveel kansen om in je specialisatie aan het werk te gaan. Het is een probleem waar de meeste Arubanen tegenaan lopen.”

Claudia Sweerts, eerstejaars Industrial Design Engineering, loopt daar nu al tegenaan. Ze ziet weinig opties op Aruba op haar studiegebied en ziet zichzelf daarom niet snel terugkeren. En Laura Croes, die ook Electrical Engineering studeert, wil eerst een aantal jaar kennis en ervaring opdoen in het buitenland.

Brain-drain
Aruba kampt al jaren met een brain-drain; talentvolle Arubaanse jongeren starten hun studie in het buitenland en komen vervolgens niet meer terug. In 2011 werd een ‘lokwet’ ingesteld: afgestudeerden die binnen drie jaar na hun studie terugkomen, krijgen een korting van 30 procent op hun studieschuld. Dit percentage is in 2017 verhoogd naar 35 procent.

Directeur Annemarie Proveyer van Directie Onderwijs zegt zelfs dat is overwogen om jongeren die een buitenlandse studie kiezen waarbij direct terugkomen niet kan, geen Arubalening meer te geven. Die studielening kunnen jongeren tot 30 jaar aanvragen als ze minimaal op bachelor-niveau gaan studeren. Inmiddels is dat plan van de baan.

De Arubaanse onderwijsminister heeft wel als speerpunt om meer hogere opleidingen op het eiland te gaan verzorgen, zegt Proveyer, via de Universiteit van Aruba en lerarenopleiding IPA.

TU-studenten Claudia Sweerts, Lynrick Wix en Laura Croes – foto: Bobby Spier

Dat een technische studie in Nederland niet direct uitzicht geeft op een baan op Aruba, moet volgens student Wix desondanks niet je studiekeuze beïnvloeden. “Ik zie het om me heen gebeuren, en het is niet fout, maar kies niet een programma of een studie alleen maar omdat je terug wilt naar Aruba. Ja, misschien kan je met dit programma niet terugkomen. Maar misschien houd je meer van deze studie, en past het beter bij je”, zo adviseert hij aan de Arubaanse jongeren.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/01/07/terugkeren-na-je-studie-in-nederland-is-voor-arubanen-niet-zo-vanzelfsprekend/

ORANJESTAD – Het Marine Park Aruba, dat pas sinds 1 januari bestaat, laat juist een door toeristen zwaar belast gebied links liggen. Dit tot woede van verschillende Arubaanse natuurorganisaties die stellen niet betrokken te zijn geweest in het proces. Aruba Birdlife Conservation (ABC) bestempelt het Marine Park-model als ‘triest’.

Milieu-organisatie Rainbow Warriors onderstreept dat Aruba met het beschermen van slechts ‘een paar postzegeltjes’ de internationale Sustainable Development Goals ‘aan zijn laars lapt’. “Alleen al als je praat over open en inclusieve stakeholder-participatie, wat niet is gebeurd.”

Aruba kent sinds 1 januari een officieel marinepark. Vier watergebieden met veel biodiversiteit zijn aangewezen tot natuurreservaat. Het door toeristen zwaar belaste Surfside Beach tot en met Arashi vormen daar geen onderdeel van. Het Marine Park Aruba bestaat uit de noordkust van natuurpark Arikok, de kop van Seroe Colorado, Mangel Halto en de rif-eilanden bij Oranjestad.

Banen verliezen
Volgens duiker Rudy Davelaar, die al sinds 2009 vecht dat heel Aruba een marinepark krijgt naar model van Bonaire, benadrukt dat het toeristische gebied vanaf Mangel Halto tot en met Arashi juist het meeste gevaar loopt. Hij ziet het koraalleven daar door veel wateractiviteiten achteruit gaan. “Als deze plekken niet per direct worden beschermd, dan gaat Aruba binnen nu en vijf jaar banen verliezen. Want dan kan je niets meer verkopen.”

Aruba gaat banen verliezen als deze plekken niet per direct worden beschermd – duiker Rudy Davelaar

Milieuminister Otmar Oduber reageert dat de vier natuurreservaten gekozen zijn op een basis van een aantal onderzoeken. Volgens hem is het ‘conform de Natuurbeschermingsverordening’ niet mogelijk om al het water rondom Aruba te beschermen. Dan zouden economische activiteiten,  zoals cruiseschepen en de containerhaven niet meer in zijn huidige vorm kunnen functioneren, stelt hij. Maar op Bonaire waar sinds 1979 een marinepark bestaat, blijkt het wel mogelijk om cruiseschepen te ontvangen.

Over de participatie van stakeholders zegt Oduber dat het traject van de marinepark als sinds 2016 loopt, voordat hij milieuminister werd. “Ik en het team van het ministerie hebben sindsdien verschillende sessies georganiseerd waarbij de NGO’s geraadpleegd waren.”

Afraffelen
Davelaar en Rainbow Warriors verdenken de regering van het afraffelen van het project, omdat zij anders het Europese Best Initiative fonds ter waarde van 355.354 euro (ontvangen in mei 2016 voor de opzet van een marinepark) moeten terugbetalen. Dit fonds is voor een groot deel gebruikt om onderzoeksinstituut TNO te betalen.  Deze deed onderzoek naar de plekken met de meeste biodiversiteit. De milieuminister bevestigt dat als het Marine Park Aruba niet voor de deadline af is (april 2019), zij het geld moeten terugstorten.

Het beheer van het park valt per 1 maart onder Fundacion Parke Nacional Aruba (FPNA). Wat voor activiteiten er wel en niet mogen binnen de vier natuurreservaten is nog onbekend, omdat het park nog werkt aan een beheersplan. Het bedrijfsmatig vissen is in ieder geval niet toegestaan.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/01/09/nieuw-marinepark-aruba-beschermt-meest-kwetsbare-gebied-niet/

WILLEMSTAD/HILVERSUM- Het nieuws dat Leeuwarden ‘kansloze Antillianen’ wil ontmoedigen om zich te vestigen of te blijven in de gemeente, is een gevoelig punt. Namelijk iets waar de eilanden en Nederland al langer over in de knoop liggen: het vrije personenverkeer binnen het Koninkrijk. Den Haag heeft al vaker geprobeerd het vrij reizen van Caribische Nederlanders aan banden te leggen, via bijvoorbeeld de Bosmanwet en Fritsmawet, zonder resultaat.

Ondanks dat de burgemeester van Leeuwarden, Ferd Crone, benadrukt dat er ‘geen sprake is van discriminatie van Antillianen of welke groep dan ook’ is de verontwaardiging onder Caribische Nederlanders aan beide kanten van de oceaan groot. Zo ook bij de Arubaanse broers Carlos Escalona, elektrotechnicus, en Roberto Escalona (51) een bekende honkballer. Zij wonen al ruim 32 jaar in Leeuwarden.

“Nou, daar kan ik mij boos om maken”, zegt Carlos. “Want ik herken het niet en ik vind het ook een beetje discriminatie. Als je een Antilliaan aanspreekt dan spreek je mij ook aan. Ik heb nog nooit met de politie te maken gehad en ik werk gewoon hard. Je kan niet iedereen over één kam scheren.”


Roberto Escalona vertelt aan Natasja Gibbs waarom de plannen van Leeuwarden zo verkeerd vallen

Download audio hier

Roberto is zeer maatschappelijk betrokken in Leeuwarden. “Dit komt neer op discriminatie. Ja, ook Antillianen zitten vaak met problemen, maar zij zijn niet de enigen. Je moet bij de bron beginnen en je afvragen: waarom zijn de kinderen zo? De oplossing is wat mij betreft sport. Dan hou je die kinderen bezig en breng je ze discipline bij. Maar er wordt door de gemeente Leeuwarden niet meer in geïnvesteerd.”

Geen ‘Antillianen-gemeente meer’
Burgemeester Crone bevestigt dat er niet wordt geïnvesteerd. “Leeuwarden is erg in trek onder Antilliaanse jongeren. Wij hebben er ongeveer duizend wonen. Vroeger waren wij een zogenaamde ‘Antillianen-gemeente’. Daarvoor kregen wij tot 2011 ook subsidie en hadden we een zeer goed preventief beleid. We hebben twee tot drie ton nodig om dat te doen. Voor Den Haag zou het een schijntje zijn om ons dat te geven.”

De burgemeester zegt dat het niet klopt dat de gemeente Leeuwarden probeert te voorkomen dat Antilliaanse jongeren vanuit andere steden verhuizen naar de Friese hoofdstad. “Maar mensen die hier komen en denken makkelijk een uitkering aan te vragen, dat gaat niet meer gebeuren. We gaan strenger letten op eisen als een familiebinding en een economische binding. Dat bedoelen we met het onaantrekkelijk maken van het vestigingsklimaat voor kansloze Antillianen.”

OCAN-voorzitter John Leerdam over aanpak van de problematiek met Antilliaanse jongeren in Leeuwarden

Download audio hier

Leeuwarden wil met andere ‘oud voormalige Antillianen’-gemeenten, zoals Rotterdam en Almere, samen gaan werken. “Samenwerken met de eilanden willen we ook wel. Maar dat gaan we nog onderzoeken”, zegt Crone.

We zijn allemaal Nederlanders en burgers van het Koninkrijk
– Curaçaose premier Eugene Rhuggenaath

‘Absurd’. Zo noemt de Curaçaose premier Eugene Rhuggenaath de plannen van de gemeente Leeuwarden. “Ze kunnen die euro’s, en meer dan dat, beter steken in de sociale problematiek en educatie van hun burgers in plaats van het wegjagen van burgers. Daar staan we niet voor.”

De premier benadrukt met klem dat we ‘allemaal Nederlanders zijn en burgers van het Koninkrijk’. “De vraag is dan ook, na vele jaren en generaties, hoe we Koninkrijksburgers kunnen onderverdelen: wie is nu Antilliaan en wie is een Nederlander. Want, en dit kan wel zeggen als premier, als het gaat om onze topsporters zoals Churandy Martina, of een succesvolle zangeres als Tania Cross, dan wordt er wel gesproken over Nederlanders. Maar als het niet goed gaat, dan zijn het Antillianen?’

Eén Koninkrijk
De regering van Curaçao is niet benaderd door de gemeente Leeuwarden. “We staan er open voor, want het vereist inderdaad een andere aanpak gezien diversiteit en achtergrond van de jongeren. Maar ik zou verder gaan. Laten we het op Koninkrijksniveau bespreken en Koninkrijksbreed aanpakken. We zijn naar buiten toe, één Koninkrijk, maar intern lijken wij dat niet. Als wij echt geloven in één Koninkrijk, dan is iedereen gelijkwaardig in de kans om zelfredzaam te zijn ‘wherever they choose to live’.”

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2018/12/28/verontwaardiging-over-plan-leeuwarden-om-kansloze-antillianen-te-weren/

The BOTTOM – Het tekort aan betaalbare woningen is een grote zorg voor huurders op Saba. Dat komt onder meer door het ontbreken van een huurbeleid. “De overheid geeft geen informatie over de rechten en plichten van huurders en verhuurders. Het is zoiets als het wilde westen,” zegt huurder Rhiannon Jorna.

De Nationale Ombudsman stelde in 2016 al vast dat er geen huurcommissie bestaat op Saba. Er is zelfs helemaal geen wetgeving die de maximale huurprijs, huurverhoging en huurcommissie regelt.

Voor gezinnen als die van Jorna, betekent dit dat zij altijd op zoek is naar een betaalbare woning. “We hebben een huis bekeken dat 2.200 dollar per maand kostte, dat het ook waard was. Maar dat kunnen wij niet betalen. Een ander huis die we hadden gezien, kostte 1.200 dollar per maand. Maar dat lag net boven de vuilstort. We moesten ook de wasmachine delen en kinderen konden er niet veilig buitenspelen.”

Jorna zegt dat het probleem is dat mensen niet voor zichzelf opkomen en de huurprijs gewoon betalen.  “Ze zeggen er niks over omdat ze het niet beter weten of mensen niet willen kwetsen, bang zijn voor repercussies. Of omdat ze simpelweg binnen twee jaar weg zijn.”

Amper sociale woningen
Saba telt meer dan 1.100 woningen. Bijna 96 procent van deze woningen zijn privé-eigendom, dus maar een kleine 4 procent is in handen van de sociale woningcorporatie. De kosten voor het levensonderhoud op Saba gaan omhoog, maar de lonen stijgen niet proportioneel mee. Daarnaast leggen de bijna 450 studenten en stafleden van de Saba University School of Medicine een oneveredig groot beslag op de beschikbare woonruimte op het eiland.

Redenen voor huurverhoging
Verhuurder Malusca Baker vertelt dat ze twee appartementen heeft met een huurprijs van circa 700 dollar per maand. “Ik richt me niet op medische studenten, iedereen kan mijn appartementen huren. Studenten hebben er wel altijd interesse voor, ook voordat ze leeg zijn.”

Baker gaat verder: “In de elf jaar dat ik de appartementen heb, heb ik maar één keer de huren verhoogd vanwege onderhoudskosten.” Het onderhoud is duurder zegt ze omdat ze meer kwijt is aan loon en onderhoudsproducten. Ook rekenenen verhuurders woningverzekeringen en renteaflossingen als extra kosten naast de hypotheek die ze voor de rest van hun leven moeten opbrengen, legt Baker uit. “Dit alles heeft helaas een effect op de huurprijs.”

Lasten

Het minimumloon ging per 1 januari 2019 omhoog van 5,58 dollar naar 6,21 dollar per uur, een stijging van 9,4 procent. De werkgeverslasten dalen met 5 procent, naar 13,4 procent. Hierdoor wordt werk goedkoper en kunnen werkgevers ook meer loon gaan geven. Ook de uitkeringen gaan omhoog.

De staatssecretaris zal voor de zomer van 2019 de Tweede Kamer informeren over het effect van deze maatregelen die overigens voor alle BES-eilanden zijn ingevoerd.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2019/01/04/wilde-westen-op-de-woningmarkt-maakt-huren-te-duur-voor-sabaan/

WILLEMSTAD – Toerisme op Curaçao trekt weer aan en daarmee ook het aanbod in souvenirs. Van blikgemaakte hagedissen, ‘kunuku’ huisjes en afbeeldingen van de Handelskade in Punda. Die producten worden helemaal niet gemaakt op Curaçao. Roxanne de Leeuw, directeur van Fundashon Marshe, beheert de ronde markt in hartje Willemstad, Marshe Nobo, en wil nu risicojongeren inzetten om lokaal gemaakte souvenirs te maken en te verkopen.

Tekst gaat verder onder de video
[embedded content]

Door Peter Eikelenboom

De Leeuw werkt samen met de stichting Funditut, die jongeren een tweede kans geeft om een vak te leren. Veelal hebben hun opleiding afgebroken, kwamen in aanraking met justitie of zijn andere problemen in hun loopbaan tegengekomen waardoor ze tussen en wal en schip terecht kwamen.

Begin volgend jaar krijgt Funditut een ruimte in de Marshe Nobo, dat nu veelal door Haïtianen en Dominicanen bezet wordt. Omdat het een non-profit organisatie is hoeft ze geen huur te betalen. De ruimte in de ronde markt zal worden gebruikt om souvenirs en andere producten te maken van afgedankte pallets.

Nieuw beleid
De Marshe Nobo gaat een nieuw beleid invoeren. Met ingang van februari 2019 mogen er nog wel importsouvenirs op de markt worden verkocht, maar producten die uitsluitend iets van Curaçao uitstralen, en de focus komt op echt lokaal gemaakte souvenirs te liggen.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2018/12/29/drop-outs-binden-strijd-aan-tegen-verkoop-niet-curacaose-souvenirs/

WILLEMSTAD – De schildpadden die rond de Curaçaose stranden leven, krijgen het soms zwaar te verduren. Vooral als ze bij een vissersbaai zoals Playa Piskadó wonen. De dieren kunnen verstrikt raken in een vislijn, worden geraakt door een vissersboot of bijten in aas dat bedoeld is om vissen mee te vangen en krijgen op die manier een vishaak in hun bek.

Broer en zus Thijs en Ellen zijn in de schoolvakanties op Curaçao. Zij helpen hun vader, Ard Vreugdenhil van de Sea Turtle Conservation, met het redden van schildpadden. “De vissers gebruiken soms veel te grote haken, met veel vlees eraan en weinig lood. Een schildpad hapt daar in en krijgt de haak in zijn bek”, vertelt Thijs.

Tekst gaat verder onder de video
[embedded content]

Door Roelie van Beek

De schildpad is een bedreigde diersoort en moet daarom beschermd worden. Dat betekent dat de overheid van Curaçao de verplichting heeft deze dieren te helpen en de Sea Turtle Conservation doet dit in de naam van de overheid.

Volgens een schatting van het Wereld Natuur Fonds gaan wereldwijd elk jaar zo’n 200.000 tot 300.000 zeeschildpadden dood door toedoen van de visserij. Sea Turtle Conservation Curaçao redt de gewonde schildpadden. Volgens Ard Vreugdenhil is het om meerdere redenen belangrijk om dit te doen. “De dieren kunnen vissershaken in hun bek krijgen, die gaan ontsteken. Als de schildpad met een vislijn vast komt te zitten in koraal, kan hij niet meer naar boven komen om adem te halen en stikt hij.”

Het zijn vaak de toeristen of duikers op Curaçao die de verwonde schildpadden spotten. Waar vorig jaar 35 meldingen werden gedaan, heeft de Sea Turtle Conservation in 2018 zo’n 50 meldingen binnengekregen van gewonde schildpadden.

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2018/12/30/gewonde-schildpadden-redden-tijdens-je-schoolvakantie/

WILLEMSTAD – The prison management announced this week that every detainee in Sentro di Detenshon di Korekshon Kòrsou (SDKK Prison) is being treated humanely.

The management responds to reports that prisoners would want to start an interlocutory procedure against the treatment they receive. In it they complain about faulty sewers, mosquitoes, lack of food and lack of resocialization projects.

The prison says that there are sometimes problems, but that they are always solved. And that is certain that every prisoner is treated in a humane way.

Bron: http://curacaochronicle.com/judicial/management-sdkk-prisoners-are-treated-humanely/

WILLEMSTAD – Op buureiland Aruba is de wet, of landsverordening zoals het daar heet, inmiddels aangenomen. Vanaf januari 2019 is het gebruik van ‘single use plastic’ zoals rietjes, roerstaafjes, plastic bestek, bekers, borden en tasjes verboden op het eiland. Ook foamboxen, die onder andere veel worden gebruikt om afhaalmaaltijden in te serveren worden verboden. Curaçao hoopt eind 2019 ‘plastic free’ te zijn.

Tekst gaat verder onder de video
[embedded content]

Door Kim Hendriksen

Voor Caroline Castendijk, oprichter van burgerinitiatief ‘Plastic Free Curaçao!’ duurt dit allemaal te lang. Zij besloot een Facebookpagina op te richten om mensen te inspireren zelf maatregelen te nemen om het gebruik van single use plastic te verminderen. “Het is allemaal veel minder ingewikkeld dan het lijkt. Stop bijvoorbeeld met het gebruiken van flesjes water, maar neem een hervulbare fles mee”, zegt Castendijk.

Afgelopen maart is ook op Curaçao een initiatief-ontwerpwet ingediend om het gebruik van al het eenmalig plastic bij wet te verbieden. “Ja, we zijn er druk mee bezig”, aldus een van de indieners, parlementariër Giselle Mc William.

“We hebben een aantal op- en aanmerkingen gekregen van het Raad van Advies (RvA). Die ben ik inmiddels aan het verwerken, maar als parlementariër heb je hulp nodig van derden, zoals de Douane. Daar heb ik nog informatie van te goed. Ook andere bedrijven moeten nog informatie sturen, zodat ik het kan verwerken en hopelijk begin volgend jaar kan indienen bij het parlement”, zegt Mc William.

Volgens Castendijk kom je met een beetje voorbereiding alvast een heel end. “Bij veel bedrijven kun je zelf producten meenemen om je eten en/of drinken in te vervoeren. Zo krijg je bij de Starbucks korting als je zelf een koffiemok meeneemt, maar je kan zelfs ook bakken meenemen als je bij de snackbar eten gaat afhalen. De meeste bedrijven doen daar helemaal niet moeilijk over.”

Steeds meer bedrijven overstag
Ook steeds meer bedrijven nemen zelf de beslissing om bijvoorbeeld geen gebruik meer te maken van plastic rietjes. Een alternatief is het gebruik van papieren rietjes. Op de Facebookpagina van Castendijk is te lezen welke bedrijven er allemaal al meedoen aan dit initiatief. “Het worden er steeds meer”, vertelt Castendijk, “en daar zijn we heel blij mee. We worden zelfs benaderd door bedrijven met vragen of ik met ze mee wil kijken en advies wil geven, hoe ze het gebruik van Single use plastic kunnen verminderen.”

<!--

--> Bron: https://caribischnetwerk.ntr.nl/2018/12/24/curacao-krijgt-eind-2019-verbod-op-single-use-plastic/